21 lutego czempion federacji WBO i WBC wagi średniej Kelly Pavlik (34-1, 30 KO) zmierzy się pojedynku w obronie swoich mistrzowskich tytułów z Marco Antonio Rubio (43-4-1, 37 KO).

Witryna boxingnews.com, powołując się na słowa promotora Pavlika Boba Aruma, informuje tymczasem, że najbardziej prawdopodobnym kolejnym rywalem "Ducha" z Youngstown jest faworyt irlandzkiej publiczności John Duddy (25-0, 17 KO). Cytowany przez witrynę Arum dodaje, że Duddy ma dużo większe szanse na starcie z Pavlikiem od posiadających mistrzowskie pasy Felixa Sturma (WBA) i Arthura Abrahama (IBF), bo w przeciwieństwie do Niemców jest w USA bardzo popularny.

Podczas piątkowej gali w Swindon Walijczyk Nathan Cleverly (15-0, 5 KO) obronił pas mistrza Wspólnoty Brytyjskiej w kategorii półciężkiej, pokonując dobrze znanego z pojedynku z Dawidem Kosteckim Kenijczyka Samsona Onyango (18-4, 12 KO).

Pojedynek zakończył się już w 1. rundzie nokautem po serii uderzeń na korpus ze strony Cleverly.

Mateusz Masternak (13-0,  8 KO) pokonał przez techniczny nokaut w czwartej rundzie Laszlo Huberta (19-4, 10 KO) w walce wieczoru podczas gali O'Chikara Gmitruk Team w Grodzisku Mazowieckim.  Polak zaczął pojedynek spokojnie, ale z każdą upływająca minutą zyskiwał przewagę nad swoim rywalem.

"Master" pod koniec trzeciej rundy posłał po raz pierwszy Węgra na deski i choć wydawało się, że Hubert leżał na nich dużo dłużej niż 10 sekund, sędzia ringowy dopuścił do dalszej walki. W czwartej rundzie Polak od początku przystąpił do ataku rywala, który jeszcze nie doszedł do siebie po końcówce poprzedniego starcia. W efekcie Hubert jeszcze dwukrotnie lądował na macie ringu. Masternak następnie zasypał oponenta serią ciosów w narożniku i zmusił sędziego do zastopowania tego nierównego pojedynku.

- Były głosy, że Master nie ma ciosu, ale teraz myślę, że niektórzy zmienią na ten temat zdanie - powiedział szczęśliwy zwycięzca.

- Banks na początku walki będzie na pewno groźny, jest dość szybki jak na tę kategorię wagową. Uważa się, że jest wolniejszy od Cunninghama- zgadzam się- jest, ale nie w pierwszej fazie walki.- mówi w rozmowie z BOKSER.ORG o najbliższym rywalu swojego długoletniego podopiecznego Tomasza Adamka (35-1, 24 KO) trener Andrzej Gmitruk.

Już 27 lutego, krzyżując w amerykańskim Newark rękawice z niepokonanym Johnathonem Banksem (20-0, 14 KO), Adamek stanie do pierwszej obrony tytułu IBF wagi junior ciężkiej wywalczonego w grudniu po wspaniałej 12-rundowej wojnie ze Stevem Cunninghammem.

Zapraszamy do lektury przeprowadzonego w piątek wywiadu z Andrzejem Gmitrukiem.

4 kwietnia odbędzie się mały turniej wagi lekkiej złożony z 4 bardzo ciekawie zapowiadających się walk. Gala będzie miała miejsce w stanie Teksas (San Antonio lub Austin). Walką wieczoru będzie starcie debiutującego na amerykańskiej ziemi króla nokautu Edwina Valero (24-0, 24 KO) z Antonio Pitaluą (46-3, 40 KO). Oprócz tego, kibice będą mogli zobaczyć równie efektownie zapowiadający się pojedynek pomiędzy dwoma ringowymi wojownikami czyli potyczkę Michaela Katsidisa (24-2, 20 KO) z Jesusem Chavezem (44-4, 30 KO), a także walkę Jorge Barriosa (47-4, 34 KO), który stanie na przeciwko doświadczonego Carlosa Hernandeza (43-7, 24 KO). Na gali na pewno wystąpi również Joel Casamayor (36-4, 22 KO). Jeszcze nie wiadomo kto będzie jego oponentem. Największe szanse by wskoczyć na to miejsce ma Julio Diaz (36-4, 26 KO).

Walki na gołe pieści  (bare-knuckle boeing) – dominująca w XVIII oraz XIX wieku forma boksu, w której pięściarze toczyli walki nie używając rękawic. Mimo mogących z tego wynikać podobieństw, mecze bokserskie znacząco różniły się od starć ulicznych, szczególnie po ustanowieniu przez słynnego Jacka Broughtona w 1743 roku pierwszego w historii nowożytnego pięściarstwa zbioru przepisów, czyniących sport bardziej bezpiecznym.

Pojedynki na gołe pieści odbywały się w różnych miejscach – czasami były to kluby uczęszczane przez najwyższej klasy dżentelmenów, a czasami, na terenach, na których uprawianie pięściarstwa było zakazane, peryferyjne polany. Boje rozgrywane na tych ostatnich nierzadko musiały być przerywane ze względu na nadciągający zmierzch, nawet jeżeli rozpoczynały się we wczesnych godzinach popołudniowych. Charakterystyczne bowiem dla tamtego okresu były niezwykle długie, trwające po kilkadziesiąt rund (rundy, podobnie jak same walki, nie były objęte limitem czasowym i kończyły się w momencie nokdaunu) pojedynki, spośród których rekordowy stoczyli w 1856 roku w Melbourne James Kelly i Jack Smith. Ich starcie trwało aż 6 godzin i 15 minut.

Po opublikowaniu w 1867 roku przepisów Queensberry Rules, walki na gołe pieści zaczęły być stopniowo wypierane przez obecne do dnia dzisiejszego mecze z użyciem rękawic.

Do czołowych pięściarzy ery bare-knuckle zaliczali się między innymi tak znakomici zawodnicy, jak wspomniany Broughton, James Figg, Tom Cribb, Bill Richmond, Daniel Mendoza, Tom Sayers, John Jackson, Jem Mace, Joe Coburn czy John L. Sullivan.

Nie Ali Funeka (30-1-2, 25 KO), a górny limit wagi lekkiej odebrał Nate'owi Campbellowi (32-5-1, 25 KO) pasy mistrzowskie federacji WBO i IBF. Podczas oficjalnego ważenia Nate wniósł na skalę 138 funtów, czyli blisko 1,5 kilograma za dużo. Na zbicie dostał regulaminowe dwie godziny, jednak gdy powrócił okazało się, iż zbił niewiele ponad 200 gramów.

Prawdopodobnie Kolumbijczyk Jose Luis Herrera (16-5, 16 KO) będzie rywalem notowanego wysoko w światowych rankingach wagi junior ciężkiej (#2 IBF, #8 WBA, #11 WBC, #13 WBO) Amerykanina BJ Floresa (22-0-1, 14 KO) podczas gali planowanej na 21 marca w Pensacoli.

Flores, któremu ostatnio sporo „dostało się” od fanów boksu za rezygnację najpierw z walki o pas IBF z Tomaszem Adamkiem, a potem z eliminatora IBF z Waynem Braithwaitem, w piątkowym wywiadzie dla witryny boxingtalk.com postanowił wyjaśnić zamieszanie, jakie powstało wokół jego osoby.

National Golden Gloves –  rozgrywany co roku, najbardziej prestiżowy amerykański turniej boksu amatorskiego, w którym zwycięzcy regionalnych zawodów o „Złote rękawice” rywalizują o miano najlepszego pięściarza kraju. Po raz pierwszy turniej o charakterze narodowym został rozegrany w 1928 roku, gdy Arch Ward i Don Maxwell z Chicago Tribune zasugerowali, aby najlepsi zawodnicy z nowojorskich rozgrywek, utworzonych rok wcześniej przez Paula Gallico z New York Daily News, zmierzyli się z championami z „Wietrznego miasta”. Ci ostatni zdominowali zawody, tryumfując w każdej kategorii wagowej. Również w kolejnych latach bokserzy z Chicago odnosili wiele sukcesów, jednak powoli do głosu zaczęli również dochodzić utalentowani zawodnicy z innych części Ameryki. W 1934 roku znalazł się wśród nich późniejszy król wagi ciężkiej w boksie zawodowym, reprezentujący Detroit Joe Louis, który zwyciężył w kategorii do 175 funtów. W kolejnych latach „Złote rękawice” zdobywały też inne późniejsze sławy profesjonalnych ringów, wśród których znaleźli się między innymi Barney Ross, Ezzard Charles, Joey Maxim, Sonny Liston, Cassius Clay, Jerry Quarry, Sugar Ray Leonard, Aaron Pryor, Michael Spinks, Meldrick Taylor, Evander Holyfield, Mike Tyson, Roy Jones Jr czy Floyd Mayweather Jr.

W zawodach Golden Gloves mogą brać udział pięściarze, którzy ukończyli 16 lat. Młodsi, w przedziale wiekowym 10-15 lat, mogą rywalizować w Silver Gloves.

PUNKTOWANIE WALK - BOKS ZAWODOWY
O losach trwających pełen dystans walk w boksie zawodowym decyduje trzech sędziów punktowych (czasami, głównie na Wyspach Brytyjskich, sędzia jest jeden i jednocześnie pełni funkcje ringowego oraz punktowego), którzy wynik każdej rundy zapisują na swoich kartach punktowych, sumując wszystko po zakończeniu walki i przekazując swe oceny sędziemu ringowemu. Do odniesienia zwycięstwa wystarczy przychylność dwóch arbitrów.

PUNKTOWANIE RUND
Punktem wyjścia dla każdego z sędziów przy punktowaniu poszczególnych starć jest stan 10:10. Zawodnikowi, który zdaniem arbitra był lepszy w danej rundzie przyznawane jest zwycięstwo 10:9, a wraz z każdym nokdaunem od dorobku pięściarza, który był liczony odejmuje się jeden punkt (10:8 w przypadku jednego nokdaunu, 10:7 przy dwóch itd.). Jeżeli jednak do momentu nokdaunu bokser, który ląduje na deskach ma wyraźną przewagę w danej rundzie i równie dobrze radzi sobie po podniesieniu się z podłoża, zwykle sędziowie punktują takie starcie 10:9 na jego niekorzyść (przykład – czwarta runda pojedynku Adamek – Cunningham).

Zwycięstwo w stosunku 10:8 i może zostać zawodnikowi zapisane również wtedy, gdy nie udało mu się powalić rywala na matę. Warunkiem jest trzyminutowa dominacja, przejawiająca się ciągłym, skutecznym atakiem, na który znajdujący się w defensywie rywal nie potrafi znaleźć odpowiedzi. Inną możliwością dwupunktowej bądź wyższej wygranej pomimo braku nokdaunu, jest odjęcie zawodnikowi punktu (wskutek faulu) z polecenia sędziego ringowego.

CO SIĘ PUNKTUJE
Punktując walki, sędziowie zwracają uwagę na następujący elementy:

- Effective Aggressiveness – efektywne nacieranie na przeciwnika, a więc takie, któremu towarzyszy skuteczne zadawanie ciosów. Bokser, który pozostaje w defensywie, również może liczyć na pozytywną ocenę w tym aspekcie, jeżeli to on inicjuje wymiany (i, rzecz jasna, jest skuteczny).

- Defense – wszelkie elementy składające się na defensywę zawodnika, takie jak bloki, uniki, parowanie, zejścia z linii ciosu itd.

- Ring generalship – umiejętność narzucenia rywalowi swojego stylu walki.

- Clean punching – ciosy czyste, a zatem zadane prawidłową częścią rękawicy i mijające blok rywala. Im silniejsze, tym większa ich wartość.

PUNKTOWANIE WALK - BOKS AMATORSKI
W boksie amatorskim pięciu sędziów punktuje walki używając tzw. maszynek. Pięściarz zdobywa punkt wtedy, gdy w przeciągu jednej sekundy od zadania ciosu (liczą się czyste uderzenia) co najmniej trzech z pięciu arbitrów naciśnie przycisk w kolorze stroju zawodnika. Zwycięża bokser, który po upływie regulaminwego czasu walki zgromadził na swoim koncie więcej punktów.