Mufflers – rękawice bokserskie z miękką wyściółką stworzone w 1747 roku przez słynnego angielskiego zawodnika Jacka Broughtona, nazywanego „Ojcem pięściarstwa”. Używane były podczas sparingów, regularne walki wciąż toczone były na gołe pięści, a rękawice wprowadzono dopiero w drugiej połowie XIX wieku.

Walka stulecia – termin po raz pierwszy użyty przez amerykańskich dziennikarzy przy okazji walki o mistrzostwo świata wagi ciężkiej pomiędzy Jackiem Johnsonem a Jimem Jeffriesem w lipcu 1910 roku. Mianem tym określano później wiele świetnie zapowiadających się, zarówno ze sportowego, jak i marketingowego punktu widzenia, pojedynków, w tym chociażby starcie Jacka Dempseya z Georgesem Carpentierem w 1921 roku. Niespełna 50 lat później termin „Walka stulecia” stał się oficjalnym hasłem reklamowym pierwszej batalii Muhammada Ali z Joe Frazierem, która odbyła się 8. marca 1971 roku w nowojorskiej Madison Square Garden.

Najlepsi pięściarze w poszczególnych latach według redaktorów magazynu The Ring.

2008 - Manny Pacquiao
2007 - Floyd Mayweather Jr.
2006 - Manny Pacquiao
2005 - Ricky Hatton
2004 - Glen Johnson
2003 - James Toney
2002 - Vernon Forrest
2001 - Bernard Hopkins
2000 - Félix Trinidad

1999 - Paulie Ayala
1998 - Floyd Mayweather Jr.
1997 - Evander Holyfield
1996 - Evander Holyfield
1995 - Oscar de la Hoya
1994 - Roy Jones Jr.
1993 - Michael Carbajal
1992 - Riddick Bowe
1991 - James Toney
1990 - Julio César Chávez

1989 - Pernell Whitaker
1988 - Mike Tyson
1987 - Evander Holyfield
1986 - Mike Tyson
1985 - Marvin Hagler & Donald Curry
1984 - Thomas Hearns
1983 - Marvin Hagler
1982 - Larry Holmes
1981 - Sugar Ray Leonard & Salvador Sanchez
1980 - Thomas Hearns

1979 - Sugar Ray Leonard
1978 - Muhammad Ali
1977 - Carlos Zarate
1976 - George Foreman
1975 - Muhammad Ali
1974 - Muhammad Ali
1973 - George Foreman
1972 - Muhammad Ali & Carlos Monzon
1971 - Joe Frazier
1970 - Joe Frazier

1969 - Jose Napoles
1968 - Nino Benvenuti
1967 - Joe Frazier
1966 - Nagrody nie przyznano
1965 - Dick Tiger
1964 - Emile Griffith
1963 - Cassius Clay
1962 - Dick Tiger
1961 - Joe Brown
1960 - Floyd Patterson

1959 - Ingemar Johansson
1958 - Ingemar Johansson
1957 - Carmen Basilio
1956 - Floyd Patterson
1955 - Rocky Marciano
1954 - Rocky Marciano
1953 - Bobo Olson
1952 - Rocky Marciano
1951 - Sugar Ray Robinson
1950 - Ezzard Charles

1949 - Ezzard Charles
1948 - Ike Williams
1947 - Gus Lesnevich
1946 - Tony Zale
1945 - Willie Pep
1944 - Beau Jack
1943 - Fred Apostoli
1942 - Sugar Ray Robinson
1941 - Joe Louis
1940 - Billy Conn

1939 - Joe Louis
1938 - Joe Louis
1937 - Henry Armstrong
1936 - Joe Louis
1935 - Barney Ross
1934 - Tony Canzoneri & Barney Ross
1933 - Nagrody nie przyznano
1932 - Jack Sharkey
1931 - Tommy Loughran
1930 - Max Schmeling

1929 - Tommy Loughran
1928 - Gene Tunney
1927 – Mickey Walker
1926 – Gene Tunney
1925 – Paul Berlenbach
1924 – Harry Greb
1923 – Jack Dempsey
1922 – Harry Greb

Wielkanadzieja białych – ukuty około 1910 roku termin, którym określano białych pięściarzy mających zdetronizować znienawidzonego przez białą cześć Ameryki mistrza świata wagi ciężkiej Jack Johnsona. Pięściarz z Galveston, jako pierwszy czarnoskóry bokser w historii, zdobył tytuł w grudniu 1908 pokonując w imponującym stylu Tommy’ego Burnsa. Swym aroganckim, pełnym pogardy zachowaniem szybko zaczął przeszkadzać białemu społeczeństwu i tak już w sporządzonym dla „New York Herald” sprawozdaniu z pojedynku z Burnsem, amerykański pisarz i dziennikarz Jack London wezwał do powrotu na ring Jima Jeffriesa, który był wielkim championem wszechwag w latach 1899 – 1905 i zakończył karierę niepokonany. W 1910 roku, po blisko sześciu latach od ostatniego zawodowego występu, Jeffries skrzyżował rękawice z Johnsonem, jednak był już tylko cieniem wybitnego boksera i przegrał przez techniczny nokaut w piętnastym starciu. Jedynym pięściarzem, który spełnił pokładane w nim nadzieje i przywrócił tytuł białym był Jess Willard – w 1915 roku, po 26 rundach toczonej w promieniach upalnego kubańskiego słońca walce, mierzący blisko 200 centymetrów „Olbrzym z Pottawatomie” znokautował championa.

Niewiele brakowało, a pierwszą „Wielką nadzieją białych” zamiast Jeffriesa zostałby William Warren Barbour, amatorski mistrz USA i Kanady z lat 1910 oraz 1911, którego do meczu z Johnsonem zachęcał między innymi słynny Jim Corbett. Do