Boks na Igrzyskach Olimpijskich – pięściarstwo towarzyszy nowożytnym Olimpiadom od zawodów w St. Louis w 1904 roku (z przerwą w roku 1912 – Szwedzi, gospodarze imprezy, nie wyrazili zgody na rozgrywanie tej konkurencji), kiedy to 18 amerykańskich zawodników toczyło między sobą rywalizację o medale (Oliver Kirk wywalczył złoto w kategoriach koguciej i piórkowej, zapisując się w historii jako jedyny bokser z dwoma najcenniejszymi krążkami zdobytymi na jednych Igrzyskach).

Polscy pięściarze zadebiutowali na Igrzyskach w Paryżu w 1924 roku. Łącznie od tego czasu wywalczyli 43 medale olimpijskie.

Od Olimpiady w 1936 roku najlepsi bokserzy turnieju są nagradzani pucharem imienia Vala Barkera. Honorowani nią byli tacy zawodnicy, jak Nino Benvenuti, Teofilo Stevenson czy Roy Jones Jr. Podczas ostatnich zawodów w Pekinie trofeum przypadło ukraińskiemu zawodnikowi Vasylowi Lomachenko.

POLSCY MEDALIŚCI OLIMPIJSCY W BOKSIE:

ZŁOTO (8)

1976 – Jerzy Rybicki (waga junior średnia)
1972 – Jan Szczepański (waga lekka)
1968 – Jerzy Kulej (waga junior półśrednia)
1964 – Jerzy Kulej (waga junior półśrednia)
1964 – Marian Kasprzyk (waga półśrednia)
1964 – Józef Grudzień (waga lekka)
1960 – Kazimierz Paździor (waga lekka)
1952 – Zygmunt Chychła (waga półśrednia)

SREBRO (9)

1980 – Paweł Skrzecz (waga półciężka)
1972 – Wiesław Rudkowski (waga junior średnia)
1968 – Józef Grudzień (waga lekka)
1968 – Artur Olech (waga musza)
1964 – Artur Olech (waga musza)
1960 – Zbigniew Pietrzykowski (waga półciężka)
1960 – Jerzy Adamski (waga piórkowa)
1960 – Tadeusz Walasek (waga średnia)
1952 – Aleksy Antkiewicz (waga lekka)

BRĄZ (26)

1992 – Wojciech Bartnik (waga półciężka)
1988 – Janusz Zarenkiewicz (waga superciężka)
1988 – Andrzej Gołota (waga ciężka)
1988 – Henryk Petrich (waga półciężka)
1988 – Jan Dydak (waga półśrednia)
1980 – Jerzy Rybicki (waga średnia)
1980 – Kazimierz Adach (waga lekka)
1980 – Krzysztof Kosedowski (waga piórkowa)
1980 – Kazimierz Szczerba (waga półśrednia)
1976 – Kazimierz Szczerba (waga junior półśrednia)
1976 – Leszek Kosedowski (waga piórkowa)
1976 – Leszek Błażyński (waga musza)
1976 – Janusz Gortat (waga półciężka)
1972 – Janusz Gortat (waga półciężka)
1972 – Leszek Błażyński (waga musza)
1968 – Stanisław Dragan (waga półciężka)
1968 – Hubert Skrzypczak (waga junior musza)
1964 – Zbigniew Pietrzykowski (waga półciężka)
1964 – Tadeusz Walasek (waga średnia)
1964 – Józef Grzesiak (waga junior średnia)
1960 – Leszek Drogosz (waga półśrednia)
1960 – Marian Kasprzyk (waga junior półśrednia)
1960 – Brunon Bendig (waga kogucia)
1956 – Zbigniew Pietrzykowski (waga junior średnia)
1956 – Henry Niedźwiedzki (waga piórkowa)
1948 – Aleksy Antkiewicz (waga piórkowa)

Battle Royal – nielegalne walki cieszące się największą popularnością w XIX oraz na początku XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Udział brali w nich przede wszystkim czarnoskórzy bokserzy, zwykle w jednej batalii było ich 5-6. Zwycięzcą zostawał ten, kto najdłużej utrzymał się na nogach. Pięściarzom biorącym udział w tego typu bojach często przewiązywano oczy opaską, a nagrodą były monety rzucone na ring przez białych obserwatorów.

Wielu słynnych murzyńskich bokserów zaczynało swe kariery od tego typu walk. Wśród nich byli między innymi legendarny mistrz kategorii ciężkiej Jack Johnson oraz champion w wadze lekkiej Joe Gans.